KİMSİN ? KİMİNSİN ?
İnsanların enaniyet ve egolarını kamçılayarak onları bencilliğin zirvelerinde yalnız ve yanlış bir hayata mahkum eden seküler anlayış, insanın yaratılışı ile ilgili süreci daha çok bir var oluş konseptine dönüştürmekte ve insanı kendine özgü, orijinal ve farkındalık düzeyi yüksek biri haline getirme vaadi ile kandırıp onu varlığı ile istek ve yönelimleri ile birlikte putlaştırmıştır.
Herkesin kendisini, kendi zihninde çok farklı çok özel ve çok dokunulmaz hissetmesi aslında onların kimliklerini güçlendirme çabasının bir sonucudur. Gelin görün ki, kimlikleri kuvvetli hale getirilen insanları bekleyen çok ciddi bir tehlike vardır. O da; yaşamlarına hiçbir müdahaleyi kabul etmemeleridir.
Bu müdahale, iyileştirici veya geliştirici olsa bile kişinin kendine duyduğu anlamsız ve temelsiz güven duygusu bu tür müdahaleleri reddeder. Bu reaksiyon ve reddedişler kişiyi öyle bir noktaya getirir ki, kişi artık onun hayatında katkı değeri ifade edecek ya da onun gelişmesi veya ıslah olmasını sağlayacak olan İlahî rehberliği bile kabul etmeyecektir.
Bu noktaya gelen insanların hayatına bir mızrak gibi saplanan “benlik” ve “bencillik” duygusu, onları egonun cisimleşmiş ya da katılaşmış bir kütlesine dönüştürür. Bu halde bulunan insan, kendisinin “kim” olduğu ile ilgili sorgulamaları ( ontolojik ) gerçekleştirirken “kimin” olduğunu unutmaktadır. Kimin olduğunu bilmeyen kime ait olduğunu kavrayamayan insanın, bir sahip bulma veya bir yere sığınma ve oradan güç alma beklentilerinin tamamı karşılıksız kalmaktadır.
Kur’an-tum Düşünce Tekniği, insana kim olduğunu anlama imkanını veren sorgulama ve arayışların, insanın “kimin” olduğunu anlamasıyla ancak mümkün olacağını ifade eder. Kendisine sahip olmayan, olamayan insanın, kendi varlığındaki sırlardan uzak bir ömür geçiren insanın, hatta varlığının belki de en kolay anlaşılabilecek kısmı olan bedensel varlığını bile tam olarak anlayamayan insanın, kendi kişiliğini, yaratılışını ve yaratılış sebeplerini anlamasının yolu “kime ait” olduğunu fark etmesinden geçer. |
